Verliefd zijn...

Een lastige "state of mind". Het maakt je kwetsbaar, onzeker en anders dan anders. Door die onzekerheid zeg en doe je vaak dingen die je eigenlijk niet wilt, maar ja, kennen we niet allemaal het duitse gezegde: Was sich liebt das neckt sich?

Verliefdheid kan natuurlijk erg leuk zijn, vooral als het wederzijds is. Het geeft je energie en levenslust. Met gemak voer je telefoongesprekken die halve nachten duren en toch sta je 's morgens weer fris en fruitig naast je bed al voordat de wekker afgaat. Je slaapt bijna niet, je krijgt geen hap door je keel maar je hebt je nog nooit zo goed gevoeld. Mensen zeggen je ook dat je loopt te stralen als een gloeilampenfabriek. In mijn geval een heel toepasselijke vergelijking trouwens.

Als de eerste roze wolkjes overgedreven zijn en de roze bril af en toe ff de kast in gaat wordt het toch wat anders. Dan slaan de twijfels wel eens toe. Vindt hij me eigenlijk wel leuk, zou het echt een blijvertje zijn, voelt hij hetzelfde voor mij als ik voor hem voel? Vind ik hem leuk genoeg om hem echt in mijn leven toe te laten? Wanneer je dan ook nog allebei de gave denkt te hebben te kunnen denken voor de ander wordt het helemaal een raar verhaal en gaan de misverstanden soms over en weer.

Dan vergeet je wel eens even alle leuke momenten. De megaklik die er vanaf het begin was. Het gevoel dat je hebt als je eens echt even samen bent, zonder andere mensen om je heen, gewoon aandacht voor elkaar zonder afleiding op wat voor gebied dan ook.

Als je dan ook nog eens allebei nogal koppig bent en moeilijk je ongelijk toe kunt geven kan dat wel eens een enorme stoorzender zijn. Wat je diep in je hart helemaal niet leuk vindt, en je wilt gewoon die eerste tijd weer beleven. Wat natuurlijk niet kan omdat het gewone leven nu eenmaal doorgaat en de tijd zeker niet teruggedraaid kan worden.

Maar ook na die eerste tijd kan het leuk blijven. Je moet er echter wel wat voor doen. Zeker als je allebei al een leven achter de rug hebt met de nodige perikelen. Vaak zijn je reacties getekend door dingen die je in het verleden meegemaakt hebt. Wat natuurlijk niet eerlijk is omdat geen mens hetzelfde is en je überhaupt mensen nooit met elkaar kunt vergelijken. Maar ja, die rugzak hè! Iedereen heeft er één, de één wat zwaarder bepakt dan de ander, maar zie hem maar eens kwijt te raken.

Het mooiste zou zijn als het altijd alleen maar leuk is. Geen zorgen, geen tegenslagen, geen ruzietjes of problemen. Althans, dat denk je dan, maar waarschijnlijk zou dat ook erg eentonig worden.

Misschien zijn alle leeuwen en beren op je levenspad gewoon nodig om je te vormen, zowel alleen als in een relatie. Van elk obstakel dat je overwint leer je weer iets, en: if it doesn't kill you it only makes you stronger. Dat is een waarheid als een koe, maar dat weet je altijd pas achteraf.

Ik heb de afgelopen jaren wel geleerd dat wanneer je iets waardevol vindt je er voor moet gaan, niets gaat vanzelf, niets blijft zomaar spannend of leuk, een goede fundering is belangrijk en eigenlijk onmisbaar. Ik neem geen genoegen met "tevredenheid", ik ga voor het grote gevoel. Of dat dan positief of negatief is merk ik vanzelf wel, maar tevreden zijn is niet mijn doel. Ik wil gelukkig zijn, en de enige die daarvoor kan zorgen ben ik zelf. Uiteraard met behulp van de mensen om me heen. Die mensen zijn overigens een aanvulling op mijn leven, en niet een invulling van, wat niet wegneemt dat ze wel erg belangrijk zijn en ik ze niet zou willen missen.

Al met al is het niet makkelijk om alles te laten verlopen zoals je zou willen, maar ernaar streven is al een hele grote stap op de goede weg.